Spółdzielnia zarządza pięcioma budynkami, w których znajduje się 271 lokali mieszkalnych, zamieszkiwanych łącznie przez ok. 600 osób. W zasobach Spółdzielni znajdują się także cztery lokale użytkowe. Podane liczby dotyczą stanu na koniec 2018 roku. Dokładne dane można znaleźć w sprawozdaniach rocznych w dziale Pliki.

Kameralny charakter Spółdzielni pozwala szybko reagować na zaistniałe problemy. Spółdzielcza forma zarządu umożliwia prowadzenie większych inwestycji, takich jak prace termomodernizacyjne i większe remonty. Inne formy wspólnoty wymagają dla takich przedsięwzięć uzyskania zgód od wszystkich mieszkańców. Jest to bardzo utrudnione w obecnych czasach, gdy znaczna część lokali jest podnajmowana. Zarząd, zgodnie ze Statutem, okresowo organizuje spotkania, na których członkowie mogą określić kierunki dalszego rozwoju Spółdzielni. W sprawach drobniejszych można się spotkać z Zarządem lub zgłosić problem w Biurze Spółdzielni.

Budynki zarządzanie przez Spółdzielnię powstały na przełomie lat 80/90 XX w. Są wykonane z użyciem technologii prefabrykowanej (tzw. wielka płyta). Mimo ograniczonych możliwości tego tworzywa, w większości przypadków udało się uzyskać budowle o oryginalnych kształtach, dobrze wtopione w zabudowę sąsiadującą, jaką stanowią poniemieckie kamienice. Budynki są sukcesywnie docieplane w oparciu o fundusz termomodernizacyjny prowadzony przez Spółdzielnię. Dobra znajomość specyfiki posiadanych nieruchomości, połączona z termomodernizacją, pozwoliła zoptymalizować koszty ogrzewania i utrzymać średni koszt rachunków na niskim poziomie. Dokładne wyliczenia można odnaleźć na stronach tego serwisu.

Nasze budynki nie posiadają podziemnych parkingów. Parkowanie może stanowić problem, jednak w większości przypadków lokalizacje są dobrze lub bardzo dobrze skomunikowane za pomocą transportu publicznego. Osoby zamożniejsze mają duże szanse na znalezienie miejsca do parkowania pojazdu w którymś z okolicznych garaży lub parkingów podziemnych w nowszych budynkach.

Osiedle Huby

Huby (niem. Huben) to osiedle znajdujące się w południowo-wschodniej części Wrocławia. Znajdowały się tu wsie Huby oraz Glinianki (niem. Lehmgruben) a od południa wieś Gaj (niem. Herdain). Do 1810 tereny te należały do komandorii Joannitów. Ulica Ciepła, przy której znajduje się nasze biuro, jest przedłużeniem ulicy Joannitów.

Widoczny do dziś kręty przebieg ulicy Glinianej wynikł z półwiejskiego charakteru osad, które narastały poza główną zabudową miasta. W Gliniankach wydobywano surowiec do pobliskiej cegielni. Znajdowały się tu stawy rybne (stąd nazwa ulicy Stawowej), mieszkańcy wsi trudnili się także uprawą warzyw. Pod koniec XIX wieku w okolicy ul. Hubskiej zaczęła powstawać gęsta zabudowa kamienic czynszowych, na potrzeby zakwaterowania robotnikow dla roli i zakładów przemysłowych. Po wcieleniu do miasta, na terenach bliżej Dworca PKP wybudowano liczne obiekty instytucji pożytku publicznego, wśród których dziś wyróżnia się szczególnie dawny szpital przy ul. Dyrekcyjnej (obecnie Dom Seniora, przed wojną leczono tam poszkodowanych w wypadkach przy pracy) albo budynek Gimnazjum Św. Elżbiety przy ul. Dawida (obecnie Instytut Pedagogiki i Psychologii). W miejscu obecnej galerii handlowej Wroclavia znajdował się duży park. W dzielnicy było kilka tzw. ogrodów schreberowskich, zlokalizowanych na podstawie opracowanej przez niemieckiego lekarza Moritza Schrebera koncepcji dbania o zdrowie i dobre samopoczucie ludzi pracy, zamieszkujących kamienice czynszowe. W miejscu tych ogrodów znajdują się dziś działki.

Rozwój dzielnic Huby, Gaj, Borek zaowocował powstaniem eleganckich kamienic dla ówczesnej klasy średniej. Mimo iż większość z nich została zniszczona podczas działań wojennych (ta część Wrocławia straciła ponad 66% zabudowy) wciąż można podziwiać ich piękno podczas spacerów po dzielnicy. Wystarczy spojrzeć w górę, idąc na przykład ulicą Przestrzenną czy Gajową…

Huby stanowiły fragment dzielnicy Krzyki do roku 1990, gdy zlikwidowano podział administracyjny na dzielnice.